به گزارش گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو، به نقل از ستاد فناوری نانو، ردیابی چشم (Eye Tracking) ظرفیت زیادی برای ایجاد تعامل طبیعی بین انسان و رایانه دارد، اما روشهای موجود هنوز پیچیده و ناراحتکننده هستند. سیستمهای مبتنی بر دوربین نیاز به پردازش پیچیده تصویر دارند و نگرانیهایی نیز در بخش حریم خصوصی ایجاد میکنند. این حسگرهای لنز تماسی نیز میتوانند باعث تحریک چشم شوند و روشهای جایگزین که سیگنالهای الکتریکی عضلات چشم را اندازهگیری میکنند، نتایج ناسازگاری ارائه میدهند. با وجود دههها تحقیق، ایجاد فناوری ردیابی دقیق و راحت چشم همچنان یک چالش مهندسی باقی مانده است.
اما چالشهای فعلی، نیاز به نظارت دقیق بر حرکات ظریف چشم بدون تداخل در دید طبیعی یا ایجاد ناراحتی است. سیستمهای دوربین باید حجم زیادی از دادههای تصویری را در زمان واقعی پردازش کنند و تغییرات نور و ویژگیهای چشم را در نظر بگیرند. حسگرهای لنز تماسی نیز قطعات الکترونیکی را مستقیم روی سطح چشم قرار میدهند که ممکن است باعث تحریک شوند. نبود فناوری ردیابی چشم قابل اعتماد و غیرتهاجمی، کاربردهای این فناوری در واقعیت افزوده، فناوریهای کمکی و نظارت پزشکی را محدود کرده است.