گروه اقتصادی- وحید حاجی پور: یکی از استدلالهای خارقالعاده مدافعان کرسنت برای مشروعیت دادن به این قرارداد دلالی، موضوع وابستگی امارات به گاز ایران است که اگر اجرایی میشد، قدرت چانهزنی جمهوری اسلامی ایران در منطقه را بالا میبرد. میگویند اگر گاز شارجه توسط ایران تأمین میشد، امارات از ترس قطع شدن جریان گاز، اگر در سیاستهای منطقهای ایران کارشکنی نمیکرد، حداقلش آن بود که سکوت میکرد.
به گزارش بولتن نیوز،این استدلال که از نتایج مباحث کوچهبازاری، کوچه بازارتری بوده و است، پیچیدگیهای دیپلماسی، ابزارهای قدرت سیاسی و اقتصادی، قانون حاکم بر قراردادهای بلندمدت، سیاستهای امنیت انرژی و … را در سادهترین شکل ممکن خود بررسی میکند. برای پاسخ به این پرسش نیازی نیست به مبانی سیاست و دیپلماسی پرداخته شود. یک مثال بهسادگی نشان میدهد که اینگونه استدلالها بیشتر شبیه یک شوخی است و محملی است برای توجیه اشتباهات بزرگ.
در سال 1396 که قطریها اصلیترین تأمینکننده گاز کشورهای مصر و امارات بودند، با اعراب ازجمله این دو کشور دچار یک اختلافنظر عمیق در موضوعات منطقهای میشوند. عربستان، مصر، بحرین و امارات با حمله به قطر، این کشور را متهم به حمایت از تروریسم کردند بهویژه امارات؛ کشوری که بین 25 تا 30 درصد از مصارف گازی خود را از قطر تأمین میکرد و میکند.