گروه اقتصادی – حسین درودیان در صفحه شخصی توئیتر خود نوشت: پژوهشکده مطالعات فناوری نشستی در خصوص تجربهی هدایت اعتبار بانکی در ژاپن با ارائهی جناب فرهاد تقیزاده برگزار کرد. ایشان دانشیار اقتصاد دانشگاه کیو ژاپن و پژوهشگر برگزیدهی وزارت آموزش، فرهنگ، علم و فناوری ژاپن هستند. در این نشست اشاره شد که سیاست عمومی در ژاپن به سه شیوه «کمّیت» و «کیفیت» تخصیص اعتبار بانکی را تحت تأثیر قرار میداد: ۱.هدایت اعتبارات بانکهای خصوصی توسط بانک مرکزی ۲.تخصیص اعتبارات دولتی ۳.طرح جذب ریسک وامهای خصوصی
به گزارش بولتن نیوز، تخصیص اعتبار دولتی پیشینهی دور و درازی در ژاپن داشته است. از زمان پادشاهی مِیجی در اواخر قرن ۱۹، ادارات پُست پساندازهای مردم را جذب میکردند و به پروژههای صنعتی و زیرساختی تخصیص میدادند. این ادارات با حضور در دورافتادهترین نقاط کشور، در تجهیز پساندازهای ملّی نقش بسیار مؤثری ایفا کردند. در میانهی قرن بیستم، ادارات پستگذاریهای عمومی و خصوصی را تأمین مالی میکردند. این بانکهای توسعه – اعم از صنعتی و بازرگانی- در سالهای پسا-جنگ دوم با قوت بیشتری نقش آفریدند.
همچنین جالب است که ژاپن پیشگام طرحهای ضمانت وام (جذب ریسک) که امروزه در دنیا رایج شده میباشد. طرحهای جذب ریسک در سال ۱۹۳۷ در ژاپن اجرا شد. این طرحها با جذب ریسک وامدهندگان خصوصی، دسترسی به اعتبار را تسهیل و تسریع میکنند. این طرح برای کسبوکارهای کوچک و متوسط (که ابرشرکتهای ژاپنی بر شانههای آنان ایستادهاند) بسیار سودمند واقع شده است، چرا که وامدهندگان خصوصی دچار نقصان اطلاعات نسبت به ریسکهای آنان هستند، این کسبوکارها وثایق معتبری ندارند و به همین خاطر وامدهندگان انگیزهی تأمین مالی آنان را از دست میدهند.