23 / 11 /1404
در گذار به نظم نوین جهانی، “نخبه” کلیدیترین متغیر در معادله قدرت ملی است. واقعیت آن است که نخبگان نه صرفاً به دنبال خروج، بلکه به دنبال “اثرگذاری ماندگار” هستند. دکترین نوین ایران با عبور از الگوهای سنتی اداری و نقد نگاههای کارمندمحور، به دنبال ایجاد اتمسفری است که در آن متخصص ایرانی، نه یک عضو ستادی، بلکه “شریک راهبردی” در پروژههای پیشران ملی باشد؛ مسیری که از اصلاح ساختاری پارکهای فناوری تا گشودن درهای صنایع هایتک میگذرد.
به گزارش خبرنگار سرویس اجتماعی خبرگزاری آنا، مهاجرت، پدیدهای سیال در جهان امروز است، اما آنچه یک کشور را در رقابت جهانی متمایز میکند، توانایی آن در ایجاد جاذبه تخصصی و حفظ پیوند عاطفی و حرفهای با سرمایههای انسانی است.
نخبگان خارج از کشور، سرمایههایی ملی هستند که نه با شعار، بلکه با احترام تخصصی و امنیت حقوقی به چرخه توسعه بازمیگردند. هدف ما باید تبدیل ایران به قطبِ پروژههایی باشد که در تراز جهانی، چالشبرانگیز و برای متخصص، اقناعکننده باشند.
ضرورت عبور از بروکراسی فرسوده
بزرگترین مانع در مسیر جذب و نگهداشت نخبگان، بروکراسیهای صلب و نگاههای یکسانساز اداری است. نخبگانی که در لبههای دانش جهانی فعالیت میکنند، نمیتوانند در چارچوبهای محدود و دستوپاگیر اداری محصور شوند.