30 / 11 /1404
به گزارش خبرگزاری آنا، راهیان نور را نمیشود فقط «سفر» نامید. سفر، رفتن و برگشتن دارد؛ اما بعضی رفتنها، بازگشت را از آدم میگیرند. جنوب از همان دست است. جنوب، قبل از آنکه دیده شود، حس میشود. هوایش بوی روایت میدهد؛ بوی خاکی که سالها پیش قدمهای مردانی را به خاطر سپرده که رفتند تا «ماندن» برای دیگران معنا پیدا کند. اینجا آفتاب تندتر است، باد صبورتر و سکوت، عمیقتر از آن چیزی که در شهر تجربه کردهایم. هر تکه از این خاک، انگار حافظه دارد؛ حافظهای که با هر قدم، چیزی را در درون آدم بیدار میکند.
دانشجومعلمان دانشگاه فرهنگیان وقتی راهی جنوب شدند، شاید تصور میکردند قرار است چند یادمان را ببینند، چند روایت بشنوند و چند عکس به یادگار بگیرند. اما جنوب با آدم تعارف ندارد. خیلی زود، مرز تماشا و تأمل را از هم جدا میکند. اینجا نمیشود فقط «دید»؛ باید ایستاد، شنید و اجازه داد چیزی در درونت شکسته شود.
حوضخون؛ جایی که قهرمانان بیناماند