03 / 12 /1404
به گزارش خبرگزاری آنا، در یادداشت فرزاد جهان بین آمده است:
دانشگاه در هر جامعهای، قلب تپنده تفکر و تولید معناست؛ نهادی که رسالت آن، تربیت عقلانیت نقاد، پرورش نخبگان مسئول و پیشبرد مرزهای دانش است. در جمهوری اسلامی ایران نیز دانشگاه، نه صرفاً یک محیط آموزشی، بلکه بخشی از منظومه تمدنی و هویتی نظام محسوب میشود؛ نهادی که باید همزمان «آزادی اندیشه» و «مسئولیت اجتماعی» را پاس بدارد. ازاینرو، تفکیک میان «نقد» و «توهین»، میان «اظهارنظر» و «هنجارشکنی»، یک تفکیک بنیادین است.
نقد، لازمه پویایی هر نظام سیاسی و اجتماعی است؛ بدون نقد، اصلاحی در کار نخواهد بود و بدون گفتوگو، پیشرفتی حاصل نمیشود. دانشگاه اگر نتواند محل طرح پرسشهای سخت و بیان دیدگاههای متفاوت باشد، از رسالت تاریخی خود فاصله گرفته است. اما نقد زمانی سازنده است که مستدل، منصفانه، قانونمند و در چارچوب اخلاق علمی باشد. توهین و تخریب، اما ماهیتی متفاوت دارد. توهین نه در پی اصلاح است و نه در جستوجوی حقیقت؛ بلکه اغلب برآمده از هیجان، عصبانیت یا اغراض سیاسی است. هنجارشکنی نیز، عبور عامدانه از قواعدی است که برای حفظ نظم، کرامت و امنیت جمعی وضع شدهاند.