گروه اقتصادی– برزینجعفرتاش امیری /کارشناس مرکز توانمندسازی حاکمیت و جامعه در این یادداشت نسبتا کوتاه، ذیل سهموضوع اقتصاد منبعمحور، قرارداد اجتماعی توزیعی و هژمون جریان اصلی توسعه، چارچوبی برای فهم عوامل «داخلی» عدمتوفیق توسعه صنعتی در ایران ارائه شده است. ایده اصلی این است که صنعتیشدن تحت چنین شرایطی، بسیار مشکل بوده و در تدوین هرگونه راهبرد توسعه صنعتی باید به این سهمساله توجه ویژه داشت. هرچند بهتر است که خواننده با مفاهیم مذکور آشنایی اولیه داشته باشد، ولی یادداشت طوری نوشته شده که برای مخاطب نا آشنا هم کاملا قابل فهم باشد و در آخر یادداشت هم مواردی برای مطالعه بیشتر ذکر شده است.
به گزارش بولتن نیوز، براساس تعریف بانکجهانی، کشوری که ۲۰درصد صادرات یا درآمد دولت آن از فروش منابع طبیعی حاصل شود، از نظر برخورداری از منابع، کشوری غنی محسوب میشود. در ایران، بیش از ۸۰درصد صادرات بهطور مستقیم و غیرمستقیم از منابع طبیعی است و این مساله از وابستگی شدید اقتصاد ایران به درآمد حاصل از فروش منابع حکایت دارد. وفور منابع طبیعی در یک اقتصاد، باعث پویاییهایی میشود که عدممدیریت صحیح آن، صنعتیشدن را با چالش جدی مواجه میکند. چند مورد از مهمترین آثار ضدتولیدی وابستگی به منابع در ادامه میآید :