تهران در قرون پیش از صفویه، به سبب فراوانی باغهایش، نهفقط در میان آبادیهای گستره پایتخت، که در کل ایران شهره بود؛ باغهایی که سر سفره پربرکت آبهای فراوان این روستای سرسبز و باطراوت قد کشیده بودند.
به گزارش سیتنا، پایتختی تهران و توسعه بیحدوحصرش، این شهر را خشک و بیآب کرد. کمبود آب تهران از دوره فتحعلیشاه آغاز و از آن زمان تاکنون یکی از مشکلات همه حکومتها و دولتها برای تامین آب مورد نیاز پایتختنشینان بوده است.