گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو، یادداشتی از محمد فدائی(دکتری مدیریت دولتی دانشگاه تهران و معاون اسبق علمی سازمان بسیج دانشجویی) و پدرام کاویان(کارشناسی ارشد برنامهریزی توسعهی منطقهای و مدیر سابق بنیاد سیاستپژوهی پیشرفت اجتماعی پدیدار): تحلیل درست وقایع امروز بین ایران و آمریکا، نیازمند نگاهی پرحوصله به بالاوپایین روابط دو کشور از ۱۳۲۰ تا ۱۴۰۴ است. این ۸۴ سال میتواند نشان دهد آیندهی تعاملات چه سمت و سویی خواهد داشت. آمریکا که پس از جنگ جهانی دوم به عنوان یار تعویضی، جایگزین استعمار پیر در غرب آسیا شد تلاش بسیاری کرد تا شاهنشاهی ایران، جزیرهای باثبات بر راه شهدای بسیاری تقدیم شد. آنچه که آمریکا هرگز نمیتواند دربارهی انقلاب اسلامی ۱۳۵۷ بپذیرد، پایان ۳۷ سال برنامهریزی جامع فرهنگی، اقتصادی، نظامی و سیاسی خود در قلب خاورمیانه است که مردم آن را به هم ریختند و دست او را از مدیریت همهجانبهی راهبردیترین پهنهی جهان کوتاه کردند.
نشستن آمریکا پای میز مذاکرهای که خود ترک کرده پس از مصادرهی اموال ارزی ملت ایران، حفاظت از اموال مسروقهی ملت توسط پهلویها، حملهی طبس، حمایت مالی و نظامی از دشمنان بهخصوص صدام، منافقان، تجزیهطلبان و نتانیاهو، اجرای طرحهای پرهزینهی تهاجم فرهنگی بهوسیلهی رسانههای فارسیزبان و از همه مهمتر، محاصرهی فلجکنندهی اقتصادی ۲۰ ساله (که هر سالش میتوانست بزرگترین قدرتهای اقتصادی را از کرهی جغرافیا محو کند) تأملبرانگیز است.