در روزگاری که دانشگاهها باید کانون دانش، اخلاق و پیشرفت باشند، برخی استادان با رفتارهای غیرحرفهای، تدریس ضعیف و ورود به حواشی غیرعلمی، چهره آموزش عالی را مخدوش کردهاند. آیا وقت آن نرسیده که دانشگاهها با نظارت دقیقتر و اصلاح فرآیندهای جذب و ارزیابی استادان، این نهاد حیاتی را از سقوط نجات دهند؟
به گزارش گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو، در دنیای امروز که علم، دانایی و آگاهی به عنوان مهمترین سرمایههای راهبردی کشورها شناخته میشود، نقش دانشگاه در تولید دانش، پرورش نیروی انسانی متخصص و ارتقای فرهنگی جامعه، نقشی بیبدیل است. اما این نهاد عظیم علمی، تنها با حضور و فعالیت مؤثر استادان دانشگاهی معنا پیدا میکند. استاد، نهتنها آموزشدهنده علوم تخصصی است، بلکه شالودهای برای تربیت فکری، اخلاقی و فرهنگی دانشجویان و موتور محرک توسعه علمی و اجتماعی به شمار میرود.
بدون حضور استاد، دانشگاه به ساختمانی بیروح میماند؛ ساختمانی که هرچند دارای ابزار، امکانات و منابع باشد، اما فاقد جان، جهت و هدف واقعی خواهد بود. استاد، ستون فکری دانشگاه است؛ زیرا سه محور اصلی هر دانشگاه—آموزش، پژوهش و ارتباط با جامعه—از اندیشه و تلاش او ریشه میگیرد.