گروه اقتصادی،ابراهیم کاردگر – تجربه صنعت بیمه ایران در دو دهه اخیر نشان میدهد که هر تصمیم اصلاحی، اگر بدون توجه به بستر ساختار فعلی، بلوغ بازار و ابزارهای نظارتی اتخاذ شود، میتواند بهجای حل مسئله، آن را به چالش تبدیل کند. آزادسازی تعرفهها نمونهای روشن از همین واقعیت است؛ تصمیمی که قرار بود بهصورت مرحلهای و با آمادهسازی زیرساختها اجرا شود، اما ناگهانی و بدون زمانبندی مناسب به اجرا درآمد و نتیجه آن، ورود شرکتهای بیمه به یک رقابت قیمتی فرساینده بود.
به گزارش بولتن نیوز،در پی این رقابت، نرخهای کارشناسی ریسک تضعیف شد، دامپینگ به رویه تبدیل گردید و نرخ بیمهنامه در بسیاری از رشتهها به سطحی پایینتر از ریسک واقعی سقوط کرد. پیامد طبیعی این روند، کاهش ورود نقدینگی به صنعت و انتقال فشار مالی به سالهای بعد بود، فشاری که امروز خود را در قالب کمبود نقدینگی، ناترازی جریان وجوه و شکنندگی مالی شرکتهای بیمه نشان میدهد.