سهشنبه ۲۳ تیر ۱۴۰۵ – ۱۵:۳۹
شورهزار اشک؛ دکلمهای در سوگ ساقی کربلا
حوزه/ «چطور دلدادگی بیحد و پایانت را جبران نمایم؟» – این خطاب حضرت زینب(س) به برادرش حضرت عباس(ع) در دکلمه «شورهزار اشک» است؛ اثری که وفاداری، ایثار و شرمساری عباس(ع) را در برابر عظمت فداکاریاش روایت میکند.
دکلمه «شورهزار اشک» با قلم سیده نجمه سعدی، درد دل حضرت زینب کبری(س) را با پیکر قطعهقطعه حضرت عباس(ع) و مصائب پس از عاشورا به تصویر میکشد. این اثر ادبی، شرمساری عباس(ع) از نیاوردن آب را در برابر عشق و وفایش به تصویر میکشد.
در باورم نمیگنجد تا این مرز به من انس و تولی و دلدادگی وافر داشته بافصاحت عرب، ای مظهر صبر و سخا، تویی که تقدیر محال را به انجام رسانده ای، خدا سعادت و اجر نیک به تو ارزانی بخشد، چطور دلدادگی بی حد و پایانت را جبران نمایم، دستان عزیز، نازنین و مبارکت قطع شد و این نهایت عشق است که نشان دادی، علقمه را شرمسار کردی. عباس ای ستاره مهتاب شبانگاه، خدا فیض خیر به تو بدهد، چطور محبتت را جبران نمایم. چشمی را نثار کردی و با چشمی دیگر شرمساری و پوزش میطلبی، واپسین قطره های خون در چشمان نازنینت را هم میخواهی فدا کنی؟ همه این ایثارگریها را کوچک میشماری و پوزش میطلبی، سرت با ستون آهنی متلاشی شده و برایم سرافرازی جاوید آوردی، با اینکه چون ماه خسوف شده ای، اما زیباترین و کاملترین ماه عالم هستی. شهرت و جان نثاریت تا ابد خواهد ماند. ارمغان خاک عرب حسین به گوشم رساند که در لحظت واپسین از من پوزش میطلبی، عباس ای پیک نسیم سحری و ای زیباتر از برگ یاسمن چرا شرمساری، خون از پیکرت میچکد؟ یا این عرق حجب و حیا و شرمساریست؟ این حالت مرا رنجیده و غمناک میکند!