به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، حکمت الهی اقتضا کرده است که دوران غیبت، نه دورهای از سکون و آرامش ایمانی، بلکه میدانی پیچیده از آزمونها و فتنههای اعتقادی باشد. این عصر، به مثابه دوران تاریکی است که در آن، تمایز حق از باطل، به واسطه ظواهر فریبنده و ادعاهای گمراهکننده، سخت و دشوار میشود. فتنهها در این دوره، بیشتر نه با شمشیر و لشکر، بلکه با سمّ کلمات و شبهات عقلی به سراغ مؤمنان میآیند؛ چرا که هدف اصلی، «شَبَک ابلیس» (دامهای شیطان) است که ایمان فرد را از درون متلاشی کند و او را از مسیر ولایت منحرف کند.
از این رو، توجه به تقویت بنیانهای ایمانی و تمسک به ریشههای معرفتی اصیل، نه یک امر مستحبی، بلکه ضرورت بقاست. پرداختن مستقیم به شناسایی و خنثیسازی این فتنهها، وظیفه هر فردی است که میخواهد در کشتی نجات اهل بیت باقی بماند. اگر ایمان قوی نباشد و ابزارهای دفاعی لازم همچون رجوع به احادیث و محدثان اصیل شیعه فراهم نشود، فرد در برابر اولین موج سنگین شبهه، مانند برگ خزانزده به سوی ارتداد سوق داده خواهد شد؛ زیرا در غیاب امام حاضر، تنها حا«الدّاعین إلیه» (دعوت کنندگان به سوی امام عصر) و «الدّالّین علیه» (دلالتکنندگان بر ایشان). این یعنی عالم دین تنها در تئوری باقی نمیماند؛ بلکه مبلّغ فعال و راهنمایی است که مردم را به سوی حقیقتِ غائب (امام) سوق میدهد. این دلالت، از طریق تبیین معارف و آمادهسازی جامعه برای درک جایگاه امام زمان (عج) صورت میگیرد.
نتیجهگیری کلام امام هادی علیهالسلام این است که این افراد، «أُولَئِکَ هُمُ الْأَفْضَلُونَ عِندَ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ». افضلیت (برتری) نزد خدا، نهایت کمال رتبه انسانی است. این افضلیت، به دلیل مقام شفاعت و حفظ ایمان امت در غیاب امام اصلی است. آنان، در واقع، ناظران و نگهبانان نیابتی دین هستند که خداوند شایستگیشان را تأیید فرموده است.
در پایان، این نکته ضروری است که «عالم» واقعی، تنها به قشر فرهیخته حوزوی محدود نمیشود، بلکه شامل هر صاحبنظر، محقق و متفکری است که با عمق دانش و بینش خود، در هر عرصهای منشأ اثر بوده و مسیر رشد فکری جامعه را هموار میکند و چه بسا خداوند عالمان محدث خود را در بین مردم و در هر جایگاهی که قلبهایشان آماده پذیرش حقیقت است، برمیانگیزد تا هدایتگر باشند.
منبع:تسنیم