نگاهی به «جنگ شهرها در جنگ تحمیلی هشت ساله»؛
وقتی شهرها میدان جنگ میشوند
یکی از نکات مهم این دوره از جنگ شهرها آن بود که به رغم خسارت وارد شده به مناطق مسکونی و شهرهای ایران، مردم در پی آن بودند تا زندگی عادی خود را از سر بگیرند.
به گزارش خبرنگار خبرگزاری کتاب ایران(ایبنا)، جنگ شهرها به مجموعه حملات موشکی و هوایی متقابل ایران و عراق در سالهای پایانی جنگ تحمیلی (۱۳۵۹–۱۳۶۷) گفته میشود که طی آن شهرهای بزرگ و مناطق مسکونی هدف قرار گرفتند. هدف اصلی این حملات، تضعیف روحیه مردم، ایجاد فشار روانی بر دولتها و کاهش توان پشتیبانی از جبههها بود. در این دوره، شهرهایی مانند تهران، دزفول، اصفهان، تبریز، قم و کرمانشاه بارها مورد حمله قرار گرفتند و هزاران نفر از شهروندان کشته یا مجروح شدند. با وجود خسارتهای سنگین، این حملات موجب توقف مقاومت مردم نشد و تجربهای مهم از مدیریت بحران، پدافند غیرعامل و امدادرسانی در شرایط جنگی را برای کشور به همراه داشت.
جنگ شهرها نشان داد که درگیریهای نظامی تنها به میدان نبرد محدود نمیشوند و زندگی غیرنظامیان نیز به طور مستقیم تحت تأثیر قرار میگیرد. در سالهای اخیر نیز با تشدید تنشهای منطقهای، حملات نظامی آمریکا به برخی اهداف در ایران، از جمله در محدوده بندرعباس و مناطق دیگری که در گزارشهای مختلف از جمله یزد و ماهشهر نیز به آنها اشاره شده است، بار دیگر اهمیت حفاظت از زیرساختهای حیاتی، آمادگی مدیریت بحران و کاهش آسیبپذیری شهرها را یادآور شده است؛ هرچند ماهیت، گستره و شرایط این رویدادها با جنگ شهرهای دهه ۱۳۶۰ متفاوت است. در گزارش زیر سطوری از کتاب «جنگ شهرها در جنگ تحمیلی هشت ساله» تالیف هادی قیصریانفرد و مینا آونج که در انتشارات مرکز اسناد انقلاب اسلامی منتشر شده، انتخاب شده است.