مثلث قدرت ایران- روسیه- چین، مدتهاست در محافل سیاسی طرح میشود؛ اما دو ضلع این مثلث یعنی ایران و روسیه تا چه میزان میتوانند برای تحقق این قدرت همکاری کنند؟ در این بررسی قصد داریم به این پرسش اساسی پاسخ دهیم که آیا سیاستهای ایران و روسیه به سمتی است که میتواند الگوی جدیدی از همکاریهای فناورانه میان قدرتهای غیرغربی را پایهریزی کند یا خیر؟
به گزارش گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو-محمد کارخانه: در صفحههای تاریخ مناسبات بینالمللی، روابط ایران و روسیه بهعنوان یکی از پیچیدهترین و پرفرازونشیبترین روابط دوجانبه در دو قرن اخیر خودنمایی میکند. این ارتباط که از رقابتهای استعماری آغاز شد، امروز به همکاریهای راهبردی در عرصه فناوریهای پیشرفته تبدیل شده است.
نخستین فصل از این روابط به عهدنامههای گلستان (۱۸۱۳) و ترکمنچای (۱۸۲۸) بازمیگردد که جغرافیای سیاسی منطقه را دگرگون ساخت. در آن دوران، روسیه تزاری با پیشرفتهای نظامی و فناورانه خود به قدرت برتر منطقه تبدیل شده بود. در دوره پهلوی اول، اگرچه ایران به سمت غرب گرایش یافت، اما پس از انقلاب اسلامی، روابط تهران-مسکو وارد مرحله جدیدی شد.