
زاهدان – استفاده از دانش بومی کشاورزی در منطقه بلوچستان، الگویی پایدار برای مقابله با بحرانهای زیستمحیطی و جایگزینی کارآمد برای رویکردهای مخرب نوین در مدیریت منابع آب و خاک است.
خبرگزاری مهر، گروه استانها- فاطمه گلوی: سیستان و بلوچستان، سرزمین نخلهای استوار و دشتهای تفتیده، از دیرباز به عنوان انبار غله ایران شناخته میشود، اکنون در تقاطع دو جریان «بحرانهای اقلیمی» و «فرصتهای بینظیر ترانزیتی و کشاورزی» ایستاده است.
در حالی که خشکسالیهای پیدرپی، منابع آبی این منطقه را تحت فشار قرار داده است، کشاورزان این خطه با تکیه بر میراث کهن و دانش بومی سازگاری با اقلیم، در حال بازتعریف الگوی کشت خود هستند.
