با کمترین تحقیق در الگوی رفتار سیاسی و اساس هرگونه فعالیت اجتماعی بانوان میشود دریافت که زنان در زول تاریخ ، نقش پیرو داشته و اساسا هیچگاه امکان چانه زنی و کنشگری پیشران نداشته اند و در تمجید ایشان ، صرفا به نقش پرستاری ، حمایت عاطفی و تیمارهای، اکتفا شده است.
گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو – حسین نجفی، دکترای جامعه شناسی سیاسی: اتصال های گاه و بیگاه در توئیتر [بموازات ناکامی و توفیق انواع فیلتر شکن ها] و انعکاس های محتواها در اینستاگرام و فضاهای رسانه ای دیگر ، بیش از هر چیز یک مسئله مهم و جدید در جامعه ایرانی را نمودار نمود.
زنان ایرانی ، سوژه های اصلی روزهای نبردمیهنی بودند. جامعه مرد سالار در اولین مواجه خود با چنین شرایطی ، از برچسب (حامیان عاطفی) و یا (تیمارگران روزهای سخت) در قبال بانوان یاد میکنند اما آنچه در واقعیت و عیان ، آشکار بوده است، کنشگری بیمحابا و جسورانه بانوانی بود که تالارهای گفتگو در توئیتر و اسپیس های مختلف را مدیریت و راه اندازی کرده و کمپین های مختلف در دفاع از طهران ، ایستادن ، مقاومت را استارت زدند و برخی از کنشگران جریان ساز نیز در امتداد این مسیر قرار گرفتند.