در حالی که در شرایط بحرانی و جنگی، دسترسی به اطلاعات آزاد و ارتباط با عزیزان، حیاتیترین نیاز شهروندان محسوب میشود، بار دیگر شاهد تکرار یک الگوی قدیمی هستیم: «قطع اینترنت بینالمللی». اقدامی که نه تنها چرخهای نیمهجان اقتصاد دیجیتال را متوقف کرده، بلکه ارتباط هزاران خانواده را با فرزندان و بستگانشان در خارج از کشور قطع و موجی از نگرانی و بیخبری را حاکم کرده است.
به گزارش خبرنگار سیتنا، با تشدید شرایط بحرانی در کشور، اولین واکنش مسئولان طبق روال معمول، محدودسازی دسترسی به شبکه جهانی اینترنت بوده است. این تصمیم در حالی اتخاذ شده که هیچ نهاد رسمی تاکنون مسئولیت این قطعی را بر عهده نگرفته و دلایل شفافی برای آن ارائه نداده است.
۱. بریدن رگهای حیاتی اقتصاد دیجیتال:
در دنیایی که بخش بزرگی از مشاغل به صورت «دورکاری» (Remote) تعریف شدهاند، قطع اینترنت بینالملل یعنی توقف کامل فعالیت متخصصانی که در خانه تلاش میکردند حداقل در جبهه اقتصادی، باری از روی دوش کشور بردارند. کسبوکارهای دیجیتال که در این شرایط میتوانستند با کمترین تردد شهری به فعالیت خود ادامه دهند، اکنون با بنبست کامل روبرو شدهاند.
۲. بحرانِ بیخبری و اضطراب خانوادهها:
بخش بزرگی از جامعه، عزیزانی در خارج از مرزها دارند که در این شرایط جنگی، تنها دلخوشیشان یک تماس تصویری ساده برای اطمینان از سلامت یکدیگر است. قطع شدن پلتفرمهای ارتباطی بینالمللی، این حق ابتدایی را از خانوادهها سلب کرده و فضای جامعه را با شایعات و دلهرههای بیپایان پر کرده است.
۳. دیوار بلند سکوت مسئولان:
نکته تاملبرانگیز، سکوت مطلق متولیان امر است. با وجود پیگیریهای مکرر رسانههای تخصصی از جمله خبرنگاران «سیتنا»، هیچ پاسخ روشنی از سوی وزارت ارتباطات یا نهادهای تصمیمگیر ارائه نشده است. این عدم پاسخگویی، نمادی از نادیده گرفتن حقوق شهروندی در بزنگاههای حساس است.