بیش از شش دهه پس از آنکه ماهواره “ونگارد ۱” با تولید تنها ۱ وات برق خورشیدی تاریخساز شد، اکنون ایستگاه فضایی بینالمللی با آرایههایی به وسعت یک هکتار، بیش از ۱۲۰ کیلووات انرژی تولید میکند؛ این سیر تکاملی شگرف نشاندهنده نقش حیاتی و انکارناپذیر فناوری فتوولتائیک در تبدیل رؤیای حضور مداوم انسان و رباتها در فضا به واقعیت است
به گزارش خبرنگار دانش و فناوری گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو، در پهنه بیکران و سرد فضا، یکی از اساسیترین چالشها برای هر مأموریت، تأمین یک منبع انرژی پایدار، قابل اعتماد و بادوام است. فضاپیماها، از ماهوارههای کوچک در مدار زمین گرفته تا کاوشگرهای پیچیدهای که به سمت سیارات دوردست سفر میکنند، برای عملکرد سیستمهای حیاتی خود—شامل ابزارهای علمی، سیستمهای ارتباطی، کنترل حرارتی و پیشرانهها—به انرژی الکتریکی نیازمندند. در میان گزینههای مختلف، انرژی خورشیدی از طریق فناوری فتوولتائیک (PV) به عنوان کارآمدترین و پراستفادهترین راهحل برای بخش اعظمی از فعالیتهای فضایی تثبیت شده است.