به گزارش گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو، مهدی محمدی فعال دانشجویی و قائم مقام سابق اتحادیه تحکیم وحدت در یادداشت خود برای خبرگزاری دانشجو نوشت: در ماههای اخیر بار دیگر زمزمهی افزایش قیمت حاملهای انرژی، بهویژه بنزین، در فضای اقتصادی کشور شنیده میشود. دو عامل عمده بهعنوان دلایل این تصمیم مطرح میشوند: نخست قاچاق گستردهی سوخت و دوم، مصرف بالای داخلی که دولت را ناچار به واردات بنزین کرده و در نهایت به تشدید کسری بودجه منجر شده است. در چنین شرایطی، سهلترین و در نگاه نخست «کاربردیترین» سیاستی که معمولاً در ذهن تصمیمگیران شکل میگیرد، افزایش قیمت است؛ سیاستی که همانند تجربهی تلخ آبان ۹۸، برای نظام هزینههای سنگینی برجای گذاشت. در این زمینه، چند نکتهی بنیادین را باید مورد توجه قرار داد:
1. نقش لنگرگاهی بنزین در ساختار قیمتی اقتصاد ایران:
بنزین، همانند نرخ ارز، در اقتصاد ایران کارکردی شبیه لنگر دارد. اجرای سیاستهای صرفاً قیمتی نهتنها به تحریک انتظارات تورمی منجر میشود، بلکه اثرات واقعی بر سطح عمومی قیمتها برجای میگذارد. ازاینرو، سیاستگذار باید با درک کامل از تبعات چنین تصمیماتی وارد عمل شود و مسئولیت پیامدهای آنها را بپذیرد. اتخاذ سیاستهای صرفا قیمتی، عملاً زمینهساز بیثباتی بیشتر در فضای تورمی کشور خواهد بود.