خبرگزاری میزان – قدرتهای استعماری اروپا با غارت منابع آفریقا و تبدیل آن به کشورهای مصنوعی، چرخههای باطل خشونت و فقر را ایجاد کردند که تا به امروز ادامه دارد اما غلبه بر این میراث به چیزی بیش از سرنگونی مجسمهها نیاز دارد.
سال 2020 و در حالی که جنبش «زندگی سیاهپوستان مهم است» در سراسر آمریکا به دنبال قتل «جرج فلوید» در حال تشدید بود، اروپا با نبردهای خود بر سر عدالت نژادی روبرو بود و مانند آمریکا نمادهای عمومی و بناهای تاریخی بردهداری در مرکز توجه معترضان بودند.
در «بریستول»، تظاهرکنندگان مجسمه «ادوارد کولستون»، یک نماینده پارلمان قرن هفدهمی را که شرکت او بیش از 80 هزار برده را از غرب آفریقا به قاره آمریکا منتقل کرد، شکستند؛ در «آکسفورد»، دانشجویان خواستند (نه برای اولین بار) که مجسمه «سیسیل رودز» – که مظهر استخراج بیرحمانه امپریالیسم اروپایی از ثروتهای آفریقایی است – از نمای کالج اوریل برداشته شود.