۱۰:۰۰ – ۰۸ تير ۱۴۰۵
جام جهانی ۲۰۲۶ برای مردم ایران روایتی بود از زیستن در آستانه، در مرز میان فتح و فقدان، در فاصله باریک میان «نباختن» و «پیروز نشدن».
باشگاه خبرنگاران جوان – جام جهانی ۲۰۲۶ برای مردم ایران فقط یک رویداد فوتبالی نبود؛ روایتی بود از زیستن در آستانه، در مرز میان فتح و فقدان، در فاصله باریک میان «نباختن» و «پیروز نشدن». شاید عجیب باشد، اما تجربه جمعی ایرانیان در این جام نه شکست بود و نه پیروزی. چیزی میان این دو بود؛ وضعیتی تعلیقی که از قضا برای ما بسیار آشناست.
فوتبال ایران پیش از آنکه پا به زمین مسابقه بگذارد، بسیار آسیب دیده بود. جنگ، اضطراب، فشار روانی، قطعی اینترنت، لغو بازیهای تدارکاتی، دشواری آنالیز رقبا، ابهام در سفر، بحث روادید، اقامت نامطمئن در مکزیک، سفرهای فرسایندهم در واقع بازی اول را بهجای تمام مسابقات تدارکاتی انجام داد که هرگز فرصت برگزاریشان را پیدا نکرده بود. مردم راضی بودند، نه از پیروزی، بلکه از ایستادن. بازی دوم مقابل بلژیک – یکی از بهترین تیمهای جهان – ایران خودش را پیدا کرد. بازی درخشانی بود و ایران گل زد. در آن لحظه، چیزی درون میلیونها ایرانی روشن شد؛ آن حس شیرین فتح، آن گرمای ناگهانی پیروزی و آن شادی که پیش از آنکه به زبان بیاید در جان مینشیند. اما ناگهان ویدئوچک اعلام کرد ۱۸ سانتیمتر از بدن مهاجم ایرانی در آفساید بوده. گل مردود شد و لبخندها خشکید. ایران باز هم نباخت، اما نبرد. بااینحال مردم باز هم راضی بودند، چون تیمشان نشان داده بود هنوز میتواند بایستد. بازی سوم مقابل مصر – قویترین تیم آفریقا – شاید تراژیکترین پرده این روایت بود؛ پنالتی برای ایران. مهدی طارمی پشت توپ ایستاد؛ بهترین بازیکن ایران. تقریباً همه مطمئن بودند توپ گل میشود، اما نشد.