گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو- هانیه مهدیان؛ در ماههای اخیر و با نزدیک شدن به بهمنماه ۱۴۰۴، بار دیگر زمزمههای تهدید نظامی آمریکا علیه ایران شدت گرفته است؛ تهدیدهایی که در ظاهر با هدف «وادار کردن ایران به مذاکره» مطرح میشوند، اما در باطن، تکرار همان الگوی فرسودهای هستند که واشنگتن طی دههها حضور خود در خاورمیانه به کار بسته است: فشار، تهدید و سپس ادعای گفتوگو.
آمریکا همواره خود را پرچمدار «گفتمان آزاد»، «آزادی بیان» و «حلوفصل اختلافات از مسیر دیپلماسی» معرفی کرده است. با این حال، وقتی همین گفتمان در برابر ایران قرار میگیرد، ناگهان جای خود را به ناو هواپیمابر، تحریمهای فلجکننده و ادبیات تهدیدآمیز میدهد. این تناقض بنیادین، پرسشی جدی را پیش روی افکار عمومی جهان قرار میدهد: آیا مذاکرهای که با تهدید نظامی آغاز میشود، اساساً مذاکره است یا شکل مدرنتری از اجبار؟