وصیت‌نامه آیت‌الله خامنه‌ای در سال ۴۲؛ «دارایی من در حکم هیچ است ولی کفاف قرض‌های مرا می‌دهد»

مهم‌ترین وصیت من آن است که دوستان و عزیزان و سروان من، کسانی که بهترین ساعات زندگی من با آنان و یاد آنان سپری شده است مرا ببخشند و بِحِل کنند.

۲۱:۲۰ ۱۶ تير ۱۴۰۵

مهم‌ترین وصیت من آن است که دوستان و عزیزان و سروان من، کسانی که بهترین ساعات زندگی من با آنان و یاد آنان سپری شده است مرا ببخشند و بِحِل کنند.

باشگاه خبرنگاران جوان –  متن پیش رو، بخشی از خاطرات آیت‌الله خامنه‌ای، رهبر شهید انقلاب است که از گنجینه تاریخ شفاهی مرکز اسناد انقلاب اسلامی استخراج شده است. این روایت‌های زنده و گفت‌و‌گو‌های صمیمی که در نیمه نخست دهه ۶۰ توسط سیدحمید روحانی ثبت و ضبط شده، در ششمین شماره مجله «به گواهی اسناد» بازنشر شده است. بخش‌هایی از این خاطرات را برگزیده‌ایم که اکنون قسمت پنجم (قسمت نخست را در این‌جا و قسمت دوم را در این‌جا، قسمت سوم را در این‌جا وکه وارد کردند یک نفری با صدای بلند با حال گریه گفت آقا این را از پشت‌بام انداختند پایین، امام خیلی منقلب شدند، گفتند ببرید آن اتاق بخوابانید، برای او دکتر بیاورید. بردند این بچه را در آن اتاق خواباندند که برای او دکتر آوردند، دیگر نفهمیدیم چه شد؛ بله این هم آن منظره‌ای بود که من دیدم و مشاهده کردم و امام صحبت کردند.

منبع  : باشگاه خبرنگاران جوان

برای مشاهده متن کامل خبر کلیک کنید

اشتراک‌گذاری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *