به گزارش گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو، امیرحسین خسروی، زمینِ ایران، امروز بیش از همیشه، داغدارِ فرزندانِ خویش است. حمله جنگندههای دشمن به مدرسهای در میناب، تنها یک خبرِ تلخِ نیست؛ این زخمی عمیق بر جانِ فرهنگ، بر قلبِ آموزش و بر تار و پودِ آرزوهایِ نسلی نو است. در آن لحظاتِ هولناک، صدایِ انفجار، لالاییِ امنیتِ کودکانِ این سرزمین را خاموش کرد و دودِ ناشی از آن، آسمانِ روشنِ امید را تیره ساخت. ما، دانشجویانِ دانشگاههایِ ایران، که قلم را سلاحِ خود و روشناییِ اندیشه را راهِ خویش میدانیم، امروز در سوگِ آن پروانههایِ بیگناه، نه تنها اندوهگین که مصمم به ایستادگی هستیم.
در چنین ایامی، وقتی آوایِ «حسبیالله» محسن چاوشی، این صدایِ زخمخورده و ریشهدارِ این سرزمین، در فضا میپیچد، گویی پژواکِ همان فریادِ هزار سالهیِ ملتِ ایران است. این ترانه، تنها موسیقی نیست؛ این ضجهیِ روحی است که از دلِ تاریخِ پر فراز و نشیبِ این دیار برمیآید. صدایی که یادآورِ دانشآموزانِ پرپرشدهی میناب است. این آوا، به ما یادآوری میکند که در اوجِ تلاطم و ناامنی، امیدِ حقیقی، نه در پناهِ سازش، که در دلِ اتکاء به خدا و غیرتِ ملی است.