به گزارش خبرنگار دانشگاه خبرگزاری دانشجو، بامداد یک روز بهاری، وقتی هنوز شهر در سکوت سحرگاهی فرو رفته بود، خانهای در شمال تهران هدف حملهای قرار گرفت که روایت آن، تنها یک خبر ساده نبود؛ بلکه آغاز داستانی تلخ از پیوند علم، خانواده و خشونت بود. در این حادثه، دکتر سعید شمقدری، استاد دانشکده مهندسی برق دانشگاه علم و صنعت ایران، در کنار دو فرزندش محمد و ریحانه، جان خود را از دست داد؛ روایتی که از همان ابتدا، فراتر از یک فقدان شخصی، به نشانهای از هدفگیری مستقیم نخبگان علمی کشور تبدیل شد.
دکتر شمقدری برای بسیاری از دانشجویانش، صرفاً یک استاد نبود. او در کلاسهایش از معادلات و سیستمهای پیچیده سخن میگفت، اما همزمان تلاش میکرد ذهنهایی را تربیت کند که بتوانند پیچیدگیهای واقعی کشور را حل کنند. کارنامه علمیاش، با دهها مقاله و ارجاعات متعدد، تنها بخشی از هویت او بود؛ بخش دیگر، در نگاه دانشجویانی شکل گرفته بود که او را الگویی از تعهد و مسئولیت میدانستند.