تریلیون های ذرات شارژ وجود دارد – پروتون و الکترون ، بلوک های اصلی ساختمان – که در هر زمان معین در بالای سر شما می چرخند. این ذرات پر انرژی ، که می توانند با سرعت نور حرکت کنند ، به طور معمول هزاران کیلومتری از زمین باقی می مانند ، که در آنجا به شکل میدان مغناطیسی زمین به دام افتاده است.
اگرچه گاهی اوقات ، رویدادی اتفاق می افتد که می تواند آنها را از جایی بیرون بکشد و الکترون هایی را که باران می بارد به جو زمین می فرستد. این ذرات پر انرژی در فضا آنچه را که به عنوان کمربند تابش ون آلن شناخته می شوند ، تشکیل می دهند و کشف آنها یکی از اولین عصر فضا بود. یک مطالعه جدید از تیم تحقیقاتی من نشان داده است که امواج الکترومغناطیسی تولید شده توسط صاعقه می توانند این دوش الکترون را تحریک کنند.