بدن انسان به طور مداوم سیگنال های مختلفی را تولید می کند که می تواند از خارج از بدن با دستگاه های پوشیدنی اندازه گیری شود. این سیگنال های زیستی-از ضربان قلب تا حالت خواب و سطح اکسیژن خون-می تواند نشان دهد که آیا کسی نوسانات خلقی دارد یا می تواند برای تشخیص انواع اختلالات بدن یا مغزی استفاده شود.
جمع آوری داده های سیگنال زیستی زیادی می تواند نسبتاً ارزان باشد. محققان می توانند یک مطالعه را سازماندهی کنند و از شرکت کنندگان بخواهند که برای چند روز از یک دستگاه پوشیدنی شبیه به ساعت هوشمند استفاده کنند. با این حال ، برای آموزش یک الگوریتم یادگیری ماشین برای یافتن رابطه بین یک سیگنال خاص و یک اختلال بهداشتی ، ابتدا باید الگوریتم را آموزش دهید تا آن اختلال را تشخیص دهید. این جایی است که مهندسان رایانه مانند خودم وارد می شوند.