۰۹:۴۵ – ۲۳ تير ۱۴۰۵
یاد کاروان رنجدیده اهلبیت(ع) که پس از فاجعه کربلا، با پیکرهای خسته و قلبهای مجروح، اما استوار و سرافراز، قدم به کوچه پسکوچههای شام نهادند، هر شیعهای را به سوگ مینشاند.
باشگاه خبرنگاران جوان – امروز ۲۹ محرم، دلهایمان در هوای شام میسوزد. در این سالروز جانگداز، یاد کاروان رنجدیده اهلبیت (ع) که پس از فاجعه کربلا، با پیکرهای خسته و قلبهای مجروح، اما استوار و سرافراز، قدم به کوچه پسکوچههای شام نهادند، هر شیعهای را به سوگ مینشاند. دیدن کودکان یتیم، بانوان داغدار و امامی در بند، صحنهای است که هرگز از خاطر تاریخ محو نخواهد شد. اما در میان این اندوه عمیق، نگاهی نو و حماسی به این واقعه وجود دارد که عظمت و رسالت این کاروان را فراتر از تصور اسارت میبیند. آیتالله علوی تهرانی در تفسیری روشنگرانه تأکید میکند این کاروان حسینی، نه اسیر، بلکه فاتحانی بودند که با هر گام خود، پرچم هدایت و بیداری را در قلب دشمن برافراشتند و با خون شهدا، نهضت عاشورا را جاودانه کردند. تحلیل زیر روایتی سرافرازانه از اوج مقاومت و رسالت الهی اهلبیت (ع) است. توضیحات آیتالله سیدمحمدباقر علوی تهرانی را در ادامه میخوانید.
قیام حسینی؛ حرکتی هدایتمحور
آیتالله علوی تهرانی در ابتدا با تأکید بر اینکه باید کاروان حسینی را فاتحان کربلا بنامیم، توضیح میدهد: قیام امام حسین (ع) هرگز برای کسب قدرت یا حکومت دنیوی نبود. عاشورا، حرکتی هدایتمحور و امتداد خط ولایت و الگوی نبوی است. امام (ع) جنگ خود را برای هدایت بشر آغاز کرد، نه برای سلطه بر آن. اگر هدف امام تنها حکومت بود، نیازی به آن همه اتمام حجت و خطبههای معرفتی نبود؛ در حالی که هدف حقیقی، بیداری وجدانها بود. همانطور که پس از رحلت پیامبر اکرم (ص)، مردم به دنبال خلافت و قدرت بودند، اما امیرالمؤمنین علی (ع) نگاهی فراتر، نگاه هدایت داشتند. این همان امتداد راهی است که در کربلا تجلی یافت؛ خاندان هدایت، نه خاندان حکومت.