۱۰:۰۰ – ۲۳ تير ۱۴۰۵
سردار اسعد بختیاری، به ما آموخت که قدرت، وقتی به مردم سپرده شود، ماندگار است و علم، وقتی در دل کوهستان ریشه بدواند، از هر شمشیری برندهتر است.
باشگاه خبرنگاران جوان – تهران، ۲۲ تیرماه ۱۲۸۸، غبار استبداد روی شهر نشسته بود. بیش از یک سال از روزی میگذشت که محمدعلیشاه با کمک لیاخوف روسی، مجلس را به توپ بسته بود و مشروطهخواهان را به زندان و تبعید فرستاده بود. اما در گوشهای از فرانسه، یک خانِ بختیاری با چشمانی که روشنایی آزادی در آنها موج میزد، نقشهای در سر میپروراند.
علیقلیخان سردار اسعد بختیاری که سالها در پاریس زیست و در دانشگاه سوربن علوم سیاسی خوانده بود، در اسفند ۱۲۸۷ به ایران بازگشت. ۷۰۰ سوار بختیاری را از کوههای زاگرس به پا کرد و راهی تهران شد. در ۲۲ تیر ۱۲۸۸، سوارانش با چوقاهای سیاه و پرچمهای سرخ، استبداد را در خیابانهای تهران با سم اسب کوبیدند و محمدعلیشاه را به سفارت روسیه گریزاندند. این، نخستین باری بود که یک ایل ایرانی به نفع مشروطه به میدان میآمد.
برگردیم به ابتدای قصه. سال ۱۲۸۷، محمدعلیشاه که از روز اول با مشروطه میانهای نداشت، مجلس را به توپ بست. مشروطهخواهان یا به زندان افتادند یا از کشور گریختند. اما مردم تبریز دست از مقاومت برنداشتند؛ ستارخان و باقرخان در محاصرهای سخت، ایستادند و اجازه ندادند امید بمیرد.