توپخانه پاریس یک سلاح توپخانهای دوربرد بود که در سالهای پایانی جنگ جهانی اول توسط آلمان ساخته شد. سلاح به گونهای طراحی شده بود که بتواند از فاصلهای بیش از ۱۲۰ کیلومتر، شهر پاریس را هدف قرار دهد؛ بردی که در زمان خود باورنکردنی محسوب میشد و هیچ توپخانه عملیاتی دیگری به آن نزدیک نبود. هدف اصلی از ساخت این سلاح، نابودی کامل شهر پاریس نبود، بلکه ایجاد رعب و وحشت میان مردم، کاهش روحیه شهروندان و وارد کردن فشار روانی بر دولت فرانسه بود.
توپخانه پاریس برخلاف توپهای محاصرهای بزرگ مانند «بیگ برتا»، برای تخریب استحکامات طراحی نشده بود. گلولههای آن نسبت به اندازه سلاح وزن زیادی نداشتند و قدرت انفجارشان نیز در مقایسه با خمپارههای سنگین محدود بود. آنچه این توپ را به یک شاهکار مهندسی تبدیل کرد، توانایی شلیک گلوله به فاصلهای بود که پیش از آن تصور نمیشد. گلولهها حتی تا ارتفاعی میرسیدند که امروزه آن را بخش پایینی استراتوسفر میدانیم.
Paris Gun تنها برای مدت محدودی در سال ۱۹۱۸ مورد استفاده قرار گرفت و پس از پایان جنگ، تمام نمونهها و اسناد فنی مربوط به آن توسط آلمان از بین برده شد تا به دست کشورهای پیروز نیفتد. به همین دلیل بسیاری از جزئیات فنی آن از روی گزارشهای نظامی، اسناد باقیمانده و بررسی مورخان بازسازی شده است.