۱۷:۱۷ – ۲۵ تير ۱۴۰۵
در این یادداشت، این ادعا مطرح شده است که صلح پایدار نه از مسیر تسلیم، بلکه از طریق قدرت و بازدارندگی حاصل میشود.
باشگاه خبرنگاران جوان – ژست صلحطلبی همیشه جذاب است و اهل سیاست که میخواهند روشنفکر و لطیف به نظر برسند، سعی میکنند کلیدواژه صلح از قلم و گفتارشان کم نشود. صلح البته واژه مظلومی هم است و از نمونههای خوب سوءاستفاده سیاسی از واژگان است. سازش و تسلیم نام صلح میگیرد؛ چشمبستن بر تروریسم دولتی، نام صلح میگیرد؛ ترسیدن از متجاوز و صرفنظرکردن از دفاع مشروع، نام صلح میگیرد و… و اینگونه صلح به مسلخ اهل سیاست میرود و به نام صلح، وادادگی را که مقدمه جنگ است، به مردم میفروشند.
روی دیگر ژست صلح، زدن اتهام جنگطلبی به کسانی است که برای دستیابی به صلح واقعی با متجاوز میجنگند یا از چنین جنگی دفاع میکنند. جنگطلبی نامیدن دفاع از وطن، تولید چرخه خشونت نامیدن قصاص تروریستها و متهمکردن خونخواهان خون شهدای ترور شده به جنگطلبی، روی دیگر همان ژست صلحطلبی است، اما در واقعیت ژستهای دروغین یا سادهلوحانه ضدجنگ، از قضا مسیر تجاوز و جنگ را میگشاید. آیا انتقامخواهی و خونخواهی، جنگطلبی و دور باطل چرخه خشونت است؟ آیا چشمپوشی از قصاص قاتلانی که از مسیر تروریسم دولتی، ترور و تجاوز نظامی را رقم زدند، طرفداری از صلح و ضدیت با جنگ است؟