مردانی نیمهعریان با صداهایی نخراشیده و هیکلهایی نتراشیده، آرتیستهای ویدئوهایی چند ثانیهای هستند که این روزها به ویژه در بین اهالی مازندران در فضای مجازی دست به دست میشوند. تصاویری سرشار از عربدهکشی و ادبیات رکیک که محتوایشان خط و نشان کشیدن و حریفطلبی است.
کافی است چشمهایمان را ببندیم و فقط صداها را بشنویم تا یکراست برویم به چند دهه قبل در دل هزار توی گذرهای قرقشده مستان لایعقل و جاهلان نامرد و باجگیران بیباک که در سایه فرهنگ «گندهلاتی»، قد میکشیدند و لاتتر و گندهتر میشدند و چهار قدم آن طرفتر هم گزمههای بیلیاقت، کشیک میدادند. اما چشمهایمان باز است و این بار نه در پسکوچههای محلههای کم جمعیت دهه 20 و 30 که در شاهراه پرترافیک جهان ارتباطات و عصر دیجیتال، صدای نالوطیان، نه در خلوت گذرهای کهنه که درکانالهای شلوغ تلگرامی میپیچد. حالا اراذل از کوچهها و خیابانهای شهرمان گذشتهاند و به آیفونها و گلکسیهایمان خزیدهاند؛ آن هم در میان انبوهی از قوانین و مجریان.