در دهه آینده رسانه های آنلاین به عنوان مکمل و نه جایگزین برای رسانه های چاپی مطرح خواهند بود. اگر چه هر یک از این رسانه ها مزایای خاص خود را دارند اما هیچ یک دیگری را حذف نکرده است و مردم به هر دو نیاز دارند.
دکتر حمید ضیایی پرور * – چندی پیش خبری در رسانه ها منتشر شد مبنی بر اینکه چاپ روزنامه معروف و معتبر انگلیسی “ایندیپندنت” متوقف شد و از این پس تنها به شکل اینترنتی – دیجیتالی فعالیت می کند.
قبل از این هم برخی از روزنامه های مهم جهان به دلیل مشکلات اقتصادی چاپ کاغذی را متوقف و به ادامه فعالیت صرفا اینترنتی – دیجیتالی اکتفا کرده بودند. مثلا در سال ۱۳۸۸ روزنامه کریستین ساینس مونیتور چاپ آمریکا به فعالیت صد سالهاش پایان داد و دوران جدیدی را بهعنوان یک نشریه آنلاین آغاز کرد. این نخستین روزنامه ملی آمریکا بود که استراتژی مبتنی بر وب را بهکار گرفت.
اگر چه توقف انتشار چند روزنامه از هزاران روزنامه ای که در سراسر جهان به صورت کاغذی منتشر می شوند مبنای خوبی برای قضاوت درباره پایان عمر روزنامه های چاپی نیست، اما این رویکرد نشان می دهد که دیر یا زود رسانه های کاغذی تحت تاثیر فضای مجازی دچار تغییر استراتژی خواهند شد.
دلایل مختلفی برای انتشار روزنامه به صورت تنها دیجیتالی وجود دارد: هزینه چاپ و کاغذ، هزینه توزیع، هزینه نیروی انسانیایندیپندنت تصمیم می گیرد نسخه چاپی اش را متوقف کند یعنی در یک برنامه ریزی استراتژیک همه جوانب موضوع را سنجیده است.
می توان انواع رسانه های آنلاین را تصور کرد، رسانه هایی که وابسته به یک موسسه رسانه ای بوده و بخشی از مجتمع رسانه ای بزرگتر محسوب می شوند، رسانه هایی که صرفا نسخه آنلاین رسانه چاپی هستند، رسانه هایی که وابسته به یک موسسه رسانه ای هستند اما هویت و محتوای مستقل دارند، رسانه هایی که اساسا روی وب هستند و نسخه چاپی نداشته و ندارند. رسانه هایی که ترکیبی از همه انواع رسانه های آنلاین را در دل خود دارند، اما همه آنها در یک چیز مشترک هستند. به جای کاغذ بر روی اسکرین دیده می شوند. باید قبول کرد که هنوز ذایقه مخاطب به ویژه مخاطب ایرانی به رسانه های آنلاین خو نکرده است و هنوز اعتبار وسندیت کافی برای این رسانه ها قایل نیست؛ در حالی که به رسانه مکتوب اعتماد بیشتری دارد و رسانه چاپی را سند می داند.