خبرگزاری میزان – در سال ۱۹۸۸ کمیتهای با عنوان مجمع جهانی تغییر اقلیم (IPCC) از سوی سازمان جهانی هواشناسی تشکیل شد تا موضوع را از منظر علمی و تخصصی بررسی کند، اما در سال ۱۹۹۲ در فرایندی مجزا کنوانسیون تغییر اقلیم سازمان ملل شکل گرفت. پروتکل معروف کیوتو درباره کاهش انتشار دیاکسید کربن از سوی کشورهای توسعه یافته اولین نتیجه مهم این کنوانسیون بود که موفقیت چندانی هم به دنبال نداشت. نشستهای پیاپی نهایتاً در سال ۲۰۱۵ به نشستی جهانی موسوم به COP۲۱ رسید که در آن سران ۱۹۵ کشور جهان از جمله ایران اعلام کردند برای توقف روند موجود باید انتشار گازهای گلخانهای کاهش یابد و قرار شد تمامی کشورها اعم از درحالتوسعه و توسعهیافته، تعهداتی در راستای کاهش انتشار گازهای گلخانهای ارائه کنند. با وجود این برخی کشورها مانند روسیه و ترکیه از ابتدا به آن نپیوستند و یا برای عضویت خود شروطی را تعیین کردند.
برخی دیگر از کشورهای صاحب انرژی دیگر که به این موافقتنامه پیوستند نیز، تعهدات خود را مبهم و غیرقابل ارزیابی ارائه دادهاند تا تأثیری بر اقتصاد آنها نداشته باشد و ملزم به رعایت تعهدات نباشند.
ایران نیز وعده کاهش ۴ تا ۱۲ درصدی انتشار گازهای گلخانهای را داد که پیش از تصویب نهایی در مجلس و در فرایند قانونی بارها مورد انتقاد قرار گرفت.