از یکی مثل برانکو ایوانکوویچ بعید است که بگوید در جام ملتها تیمها ضعیف شدهاند. اگر این جمله را پای آن بگذاریم که برانکو میخواهد همچنان جام ملتهای 2004 خود را در ذهن مردم عزیز نگه دارد، باز هم توجیه علمی برای این حرفها پیدا نمیکنیم.
به گزارش خبرآنلاین، تا قبل از حضور کارلوس کی روش در تیم ملی همه فکر می کردیم چون اسم مان ایران است باید برویم و به همه تیم ها 4،5 تا بزنیم و امثال مالدیو را 17 تایی کنیم. ساده لوحانه تصور می کردیم فوتبال همان فوتبال قدیم است و در این سال ها ما بدون سرمایه گذاری همچنان غول مانده ایم و بقیه کشورها موش هستند. بدبختی فوتبال ایران دقیقا همین جا شروع شد. اینکه ما همیشه فکر می کردیم چون ایرانیم بهترینم و تیم های حریف قدرتی ندارند و از پیش بازنده هستند. در این سال ها چه بازی هایی را باختیم و چه زجرهایی کشیدیم؟ چرا؟ چون فکر می کردیم برنده هستیم. بحرین 2002 را فراموش کرده ایم؟ عمان 2004 را چطور؟ نزدیک بود به آن تیم ببازیم. یادمان رفته که حتی در جام جهانی فکر می کردیم آنگولا را عین آب خوردن می بریم؟ در راه مقدماتی 2010 پیش خودمان نمی گفتیم کره شمالی را که می زنیم؟ در جام ملت های 2011 نمی گفتیم این کره یکی از ضعیف ترینهای تاریخش است؟ واقعا اگر بخواهیم تیم ها را لیست کنیم و بازی ها را یادمان بیاید، تا فردا باید بنویسیم. چقدر بازی های رسمی و غیر رسمی بوده که ما با فلسفه «حریف که ضعیف است» رفته ایم و آخرش اشک ریخته ایم؟