خبرگزاری میزان – ارتش رژیم بعث عراق در طول ۸ سال جنگ تحمیلی علیه ایران بهصورت گستردهای از سلاحهای شیمیایی در مناطق عملیاتی و شهرهای مرزی ایران و عراق استفاده کرد؛ حاجعمران، زرده، نساردیره، نساردیره سفلی، شاهماردیره، باباجانی، دودان و شیخ صله، مریوان، بانه و روستاهای مجاور، پیرانشهر، نودشه، سردشت، اشنویه، سومار، طلائیه، جزایر مجنون و مناطق عملیاتی والفجر ۲ در شمال غرب (۲۹ تیر تا ۱۳ مرداد ۱۳۶۲)، عملیات والفجر ۴ (۲۷ مهر تا۳۰ آبان ۱۳۶۲)، عملیات رمضان (۲۲ تیر -۷مرداد ۱۳۶۱) و عملیات خیبر (۳ تا ۲۲اسفند ۱۳۶۲) در ایران و حلبچه کردستان عراق، امالرصاص، بصره، فاو، حتی نجف و کربلا در خاک عراق مناطقی بودند که هدف بمباران شیمیایی رژیم بعث عراق قرار گرفتند.
حجم مواد شیمیایی مورد استفاده صدام در جریان جنگ علیه ایران قابل تکاندهنده است؛ براساس اعلامیههای کمیسیون ویژه سازمان ملل (UNSCOM)، ارتش رژیم بعث عراق در خلال سالهای ۱۹۸۳ و ۱۹۸۸، از هزار و ۸۰۰ تن گاز خردل، ۱۴۰ تن گاز اعصاب تابون و ۶۰۰ تن گاز اعصاب سارین استفاده کرد که از طریق ۱۹ هزار و ۵۰۰ بمب هوایی، ۵۴ هزار گلوله توپ و ۲۷ هزار راکت کوتاه برد شلیک شد.
میزان استفاده رژیم بعث عراق از جنگافزارهای شیمیایی در طول ۸ سال جنگ تحمیلی به قدری بوده که میتوان اعلام کرد که ایران پس از ژاپن دومین کشور آسیب دیده جهان از نظر مواجهه با سلاحهای کشتار جمعی است.