۱۴۰۴/۰۸/۲۷
به گزارش روزپلاس، جام جهانی بی‌روح شده، بازیکنان میلی به حضور در اردوهای ملی ندارند و تماشاگران به وضوح خسته‌اند. با این حال، هنوز می‌توان روزنه‌ای از امید پیدا کرد. نمونه‌ای مانند صعود درخشان نروژ یکی از همین روزنه‌هاست. اینکه نروژ توانست ایتالیا را در سن‌سیرو شکست دهد و با اقتدار به جام جهانی برسد، شاید در ظاهر با این ادعا که «فوتبال ملی به صدای پس‌زمینه تبدیل شده» ناسازگار باشد اما واقعیت این است که عملکرد نروژ یک استثناست؛ استثنایی که تنها یک نقطه کور در دل روندی غالباً یکنواخت و بی‌هیجان است.
مشکل فوتبال ملی در جای دیگری است. با وجود چنین نمونه‌های استثنایی در بسیاری از کشورها رقابت‌های مقدماتی عملاً بی‌رنگ و بی‌اهمیت شده‌اند. تیم‌های بزرگ مانند انگلیس، فرانسه، اسپانیا، پرتغال و کرواسی اغلب بدون کوچک‌ترین فشار صعود می‌کنند. در آمریکای جنوبی نیز هر چند رقابت‌ها دشوارترند اما حتی برزیل و پاراگوئه در نهایت بدون دردسر جدی راهی جام جهانی شدند. از میان تنها 10 تیم، فقط سه کشور موفق نشدند صعود کنند و این خود نشان می‌دهد که چقدر مسیر رسیدن به جام جهانی آسان شده است.
مشکل بزرگتر؛ گسترش بیش از حد جام جهانی
افزایش تیم‌ها به 48 تا ارزش این تورنمنت را کاهش داده است. در ظاهر این سیاست با شعار «کشورهای بیشتری فوتبال بازی می‌کنند» توجیه می‌شود اما در عمل، سطح رقابت را پایین می‌آورد و راه را برای تیم‌های متوسط و حتی ضعیف هموار می‌کند. آیا واقعاً باید مسیر صعود کشورهایی مانند اردن، قطر، کیپ‌وِرد، کوراسائو یا سورینام ساده‌تر شود؟ یا حتی تیم‌هایی که عملاً در مقدماتی ناکام مانده‌اند مثل سوئد با مکانیسم‌هایی چون لیگ ملت‌ها فرصت دوباره پیدا کنند؟