به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، «آخرالزمان» اصطلاحی است که در فرهنگ اغلب ادیان بزرگ دنیا به چشم می خورد و به ویژه در ادیان ابراهیمی از برجستگی و اهمیت خاص برخوردار است. این اصطلاح معمولاً به روزگار پایانی دنیا و رویدادهایی که ممکن است در این بخش از زندگی دنیوی به وقوع پیوندد گفته می شود و ادیان بزرگ درباره آن پیشگویی هایی کرده اند؛ برای مثال در «انجیل» چنین آمده ست:
«… و این را بدان که اوقاتِ صعب در زمان آخر خواهد رسید* زیرا که خواهند بود مردمِ خود دوست و زر پرست و مغرور و متکبر و کفر گو و نافرمان والدین و حق ناشناس و بی دین* و بی الفت و بی وفا و خبث کننده و بی پرهیز و بی حلم و با خوبان بی اعتنا* و خائن و کم حوصله و عبوس کننده و عیش را بر خدا ترجیح می دهند.»1
قرآن مجید نیز در آیات فراوان به دوران آخرالزمان اشاره کرده است. در معارف ارزشمند اسلامی این اصطلاح در دومعنای کلی به کار رفته است:
1. مدت زمانی طولانی که با ولادت پیامبر اسلام(ص) آغاز و با شروع رستاخیز
امیرمؤمنان علی(ع) نیز درباره نجات یافتگان این دوران می فرماید:«و آن زمانی است که از فتنه ها نجات نمی یابد مگر مؤمنانی که بی نام و نشانند. اگر در حضور باشند، شناخته نشوند؛ و اگر غایب گردند، کسی سراغ آن ها را نمی گیرد. آن ها برای سیرکنندگان در شب ظلمانی جامعه ها چراغ های هدایت و نشانه های روشنند. نه مفسده جو هستند و نه فتنه انگیز. نه در پی اشاعه [فحشایند] و نه مردمی سفیه و لغو گو! اینانند که خداوند درهای رحمتش را به سوی شان باز می کند و سختی ها و مشکلاتی را از آن ها برطرف می سازد.»11
پی نوشت:
1. کتاب مقدس، ترجمه فاضل خان همدانی، نامه دوم پولس حواری به تیموثیوس، باب سوم.
2. غیبت نعمانی، ابن ابی زینب، ص 357.
3.کتاب الغیبة، شیخ طوسی، ص 182، ح 141.
4. عیون اخبار الرضا(ع)، شیخ صدوق، ج 2، ص 59.
5. بشارة المصطفی لشیعه المرتضی، طبری آملی، ص 258.
6. کتاب الغیبة، ص 46.
7. کشف الغمة، اربلی، ج 3، ص 260.
8. مستدرک الوسائل، محدث نوری، ج 11، ص 379.
9. کافی، شیخ کلینی، ج 8، ص 306.
10. من لا یحضره الفقیه، شیخ صدوق، ج 4، ص 366.
11. نهج البلاغه، خطبه 103.
منابع: پرسمان