امیرحسین محبعلی، معاون پژوهشی پژوهشگاه قوه قضاییه در یادداشتی که به مناسبت عفو معیاری ۱۴۰۴ در اختیار خبرگزاری میزان قرار داد، این اقدام را دستاورد حقوق بشری نظام قضایی جمهوری اسلامی ایران خواند؛ در این یادداشت آمده است:
براساس قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران، قوه قضاییه پنج ماموریت مهم و اساسی در راستای تحقق بخشیدن به عدالت و صیانت از حقوق فردی و اجتماعی آحاد جامعه دارد؛ یکی از این پنج ماموریت، اقدام مناسب برای پیشگیری از جرم و اصلاح مجرمین است؛ از این جهت، مجازات یا کیفر در نظام قضایی ایران دو هدف را دنبال میکند؛ این دو هدف شامل رساندن مجرم به سزای عمل خویش و تادیب و اصلاح وی جهت بازگشت مطلوب وی به جامعه است.
به بیان دیگر، اصلیترین هدف از حبس مجرم در نظام قضایی ایران، اصلاح و بازپروی وی و متعاقبا تعالی و ارتقای فضایل اخلاقی و انسانی است؛ این سیاست قضایی، منبعث از تعالیم دین مبین اسلام از جمله آیه شریفه “إِنَّ اللَّهَ یَأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَالْإِحْسَان” است و ریشه در نگاه مبنایی و ماهوی و نه صرفا مادی نسبت به انسان دارد؛ ریشه و بنیان اصل تادیب و اصلاح مجرمین را باید در اصل بنیادین حکمرانی قضایی متعالی جستوجو کرد.