۱۴۰۴/۰۸/۱۰
به گزارش روزپلاس، این روزها در محافل سیاسی و رسانهای آنکارا و استانبول، همه درباره اردوغان و باغچلی حرف میزنند. این دو سیاستمدار، از سال 2014 بدین سو، همواره شرکای مهم قدرت بودهاند و حزب عدالت و توسعه به رهبری اردوغان، بدون ائتلاف با حزب حرکت ملی گرا به رهبری باغچلی، نمیتوانست کابینه تشکیل دهد.
ترکیه از دیرباز سرزمین دولتهای کوالیسیونی یا ائتلافی بوده و البته هیچ ائتلافی عمری دراز نداشته است. آخرین ائتلاف مشهور نیز، دولت ائتلافی قبل از ظهور حزب عدالت و توسعه بود که در آن، پست نخست وزیری در دست بلنت اجویت و دو پست معاونت نخست وزیری نیز در دست دولت باغچلی و مسعود ییلماز بود. اما در انتخابات سال 2002 میلادی، حزب عدالت و توسعه با کسب اکثریت مطلق آراء، به تنهایی کابینه را تشکیل داد و اتفاقاً باغچلی یکی از مهمترین منتقدین و مخالفین اردوغان بود. ولی از سال 2014 به بعد، اردوغانِ اسلامگرا و باغچلی ملی گرای راست افراطی که آشکارا از ایدههای هویت نژادی و تباری حمایت میکند، همراه و هم مسیر شدند.
باغچلی برخلاف سنت مرسوم، هیچ وزارتخانهای از اردوغان طلب نکرد اما این حق را محفوظ نگه داشت که در تمام موضوعات مهم کشور، طرف مشورت قرار بگیرد و نظر او برای تصمیم نهایی اردوغان، تعیینکننده باشد. حالا ظاهراً رفته رفته به پایان حیات سیاسی این ائتلاف نزدیک میشویم.