۱۴۰۳/۰۲/۰۹
به گزارش روزپلاس، آنچه پیداست این که در حال حاضر چین یکی از بزرگترین اقتصادهای دنیا را دارد و با توجه به ظرفیتها و گرایشهای سیاسی دو کشور، چشم بادامیها همیشه در سالهای اوج تحریم نیز حامی ایران بوده و حتی در سازمان ملل نیز عمدتا به نفع مواضع سیاسی ایران رأی میدهند. از سوی دیگر این کشور همواره پذیرای واردات نفت از ایران بوده به طوری که گزارشها حاکی از آن است که چین حجم زیادی ازواردات نفت ایران در سال گذشته را که نزدیک به۳۵میلیارد دلاربوده، خریداری کرده است.همچنین کارشناسان معتقدند با توجه به سهم ۷۰ درصدی چین از حجم اقتصاد کشورهای عضو پیمان شانگهای که ایران نیز جزو آن است و حضور هر دو کشور در گروه بریکس هر دو کشور مایل ب روانه بازارها شده است. به همین دلیل چین مهمترین مقصد صادراتی کالاهای ایرانی بوده و از طرف دیگر بعد از امارات دومین مبدأ واردات کالا به کشورمان بوده، با این حال تراز تجاری تهران و پکن بدون نفت همچنان منفی است. کارشناسان اقتصادی معتقدند با ایجاد روشهایی مانند کنسرسیومهای صادراتی میتوآن قدرت صادراتی کشور را افزایش داد و بخش مهمی از محصولات مورد نیاز بازار چین را تأمین کرد.
مقایسه تجارت تهران و پکن
دادههای گمرک نشان دهنده آن است که درسال ۱۳۹۹(که سال آخردولت دوازدهم نیزبود)۲۵میلیون و۶۶۷ هزارتن کالای غیرنفتی به ارزش ۱۷میلیارد و۳۸۵میلیون دلار بین تهران و پکن مبادله شد.ازاین رو در مقایسه با دادههای گمرک درسال گذشته باید به این نکته اشاره کرد که مجموع تجارت ایران و چین به لحاظ وزنی بارشد۱۰۵درصدی وبه لحاظ ارزشی بارشد ۸۷درصدی روبهرو بوده است. در واقع میتوان گفت تجارت بین دو کشور دردولت سیزدهم(۱۴۰۲) نسبت به دولت دوازدهم(سال ۱۳۹۹) به لحاظ ارزشی و وزنی، رشدی دوبرابری را تجربه کرده است.
عمده کالاهای وارداتی و صادراتی از چین