به رغم آنکه صنعت نفت و گاز ایران در سالهای اخیر توانسته ظرفیت تولید خود را در بسیاری از میادین افزایش دهد، یک متغیر کلیدی و کمتر دیدهشده آینده این دستاوردها را تعیین میکند. اجرای بهموقع طرحهای فشارافزایی و تکمیل تأسیسات جانبی همان مبحثی است که شاید کمتر به چشم آمده. این پروژهها اگرچه ظاهراً افزایش ظرفیت اسمی تولید را رقم نمیزنند، اما ضامن حفظ تولید پایدار و جلوگیری از افت طبیعی مخازن هستند. امروز تأخیر در اجرای برخی از مهمترین طرحهای فشارافزایی، بهویژه در پارس جنوبی و میادین مشترک، به موضوعی راهبردی تبدیل شده است؛ موضوعی که بیتوجهی به آن میتواند هزینهای چند میلیارد دلاری برای اقتصاد ملی به همراه داشته باشد.
اقی بماند. هر مخزن هیدروکربوری پس از مدتی تولید، بهطور طبیعی با افت فشار روبهرو میشود. در صورت عدم اجرای پروژههای فشارافزایی، این افت فشار به کاهش نرخ تولید، افزایش هزینه استخراج و در نهایت کاهش ضریب برداشت منجر خواهد شد. به همین دلیل، در میدانهایی که وارد نیمه دوم عمر تولید خود میشوند، اجرای این پروژهها نه یک انتخاب، بلکه یک ضرورت فنی و اقتصادی است.