قسمت دوم برجادههای آبی سرخ، روایتی است از ناگفته های تاریخ دریانوردی، جایی که عیلامیها و مادها نخستینبار امنیت را برای کشتیرانی به ارمغان آوردند.
یادداشت مهمان، احسان حجتی: هر چقدر از تاریخ، چیز زیادی نمیدانیم، از خلیج فارس هم خیلی بیشتر نمیدانیم. تاریخی سرشار از ناگفتهها که میتواند در فهم دنیای امروز به ما کمک کند. در روابط میان تمدنهایی که در لبه آغاز تاریخ قرار گرفتهاند، خلیج فارس عنصری کلیدی محسوب میشود. این موضوع را میتوان از کاوشها و پژوهشهای باستانشناسانی پی برد که روی آثار تاریخی و پیشاتاریخی تمام سواحل خلیج فارس مطالعه کردهاند.
در کمانده از این تمدنها دریافت.
حتی تا پایان دوران عیلام و روی کار آمدن مادها نیز همچنان تبادلهای دریایی جریان دارد. این تنوع زمانی را از روی آثار باستانی بهجامانده میتوان دریافت؛ آثاری که با توجه به ویژگیهای مختلف در فناوری ساخت و مواد مصرفی، معرف تمدن سازنده و دوران ساختهشدن خاص خود هستند.
درست است که عیلامیها و بعدها مادها بهواسطه احداث بنادر نظامی در طول سواحل پیرامونی خلیج فارس و دریای مکران، نظم و امنیت دریانوردی را تأمین میکردند؛ اما بعد از این دوران و با روی کار آمدن اولین امپراطوری، عصری جدید برای این خطه آبی رقم خورد که تاریخ را تحت شعاع قرار داد.