
در حالی که روایت غالب از حقوق بشر در جهان به نحوی ارائه میشود که کشورهای غربی را هدیهدهنده حقوق بشر به جهانیان و نگهبانان آن معرفی کنند، واقعیتهای تاریخی نشاندهنده تلاش کشورهای جنوب جهانی برای ایجاد اصول حقوق بشری ازجمله چارچوب قانونی بینالمللی برای منع تبعیض نژادی است.
در بحبوحه موج استعمارزدایی در سال ۱۹۶۳ گروهی متشکل از ۹ کشور تازه استقلالیافته آفریقایی قطعنامهای را به مجمع عمومی سازمان ملل (UNGA) ارائه کردند که خواستار تهیه پیشنویس یک معاهده بینالمللی در مورد رفع تبعیض نژادی شد.
همانطور که نماینده سنگال اظهار کرد: تبعیض نژادی هنوز در سرزمینهای استعماری آفریقا و آفریقای جنوبی یک قانون بود و در دیگر نقاط جهان ناشناخته نبود؛ زمان آن رسیده بود که همه کشورها را در این مبارزه وارد کنیم.
