۱۴۰۴/۰۲/۱۲
به گزارش روزپلاس، بهرهوری تولید، یکی از شاخصهای کلیدی توسعه اقتصادی در هر کشوری محسوب میشود. در ایران، با وجود منابع انسانی و طبیعی گسترده، بهرهوری در بخشهای مختلف تولیدی طی دهههای گذشته، بهویژه در مقایسه با کشورهای نوظهور صنعتی، با چالشهای اساسی مواجه بوده است.
بر همین اساس نیز یکی از ارکان کلیدی سند چشمانداز جمهوری اسلامی ایران در افق ۱۴۰۴ که با هدف تبدیل ایران به کشوری توسعهیافته با جایگاه اول اقتصادی، علمی و فناوری در سطح منطقه، ابلاغ شد در بند ۳۷، دستیابی به رشد اقتصادی پایدار از طریق افزایش بهرهوری عوامل تولید (انرژی، نیروی کار، سرمایه و منابع طبیعی) را مورد تاکید قرار داده بود. اما با گذشت سالها، بررسی عملکرد واقعی اقتصاد کشور نشان میدهد که این هدف مهم آنطور که باید و شاید محقق نشده است.
بررسی سند چشمانداز و برنامههای توسعه مرتبط با آن نشان میدهد که قرار بود که بخش قابلتوجهی از رشد اقتصادی کشور از محل افزایش بهرهوری حاصل شود. در برنامه پنجم توسعه، سهم بهرهوری در رشد اقتصادی حدود ۳۳ درصد تعیین شده بود و در برنامه ششم این سهم به ۳۵ درصد افزایش یافت. همچنین پیشبینی شده بود که نرخ بهرهوری کل عوامل تولید (TFP) سالانه رشد یابد و سهم بالایی در تولید ناخالص داخلی ایفا کند.