۱۴۰۴/۰۲/۲۷
به گزارش روزپلاس، همان طور که در کتابهای جغرافیایی دوران مدرسه خواندهایم همگی این یک مورد را خوب میدانیم که ایران به لحاظ دسته بندی آب و هوایی میتواند جزو کشورهای گرم و خشک قرار بگیرد تا جایی که کمبود بارشها در دورههای مشخصی از سال زیست معمولی همگی را با مشکل و احتیاط رو به رو میکند و میتواند زندگی مردم و به ویژه کشاورزان و مزرعه داران را به شکل جدی تحت الشعاع خود قرار دهد. این در حالی است که معضل خشکسالی از قدیم الایام کابوس مشترک مردمان این اقلیم بوده است. کابوسی که حالا طی چند سال گذشته به واسطه کاهش چشمگیر بارشها و شیوههای نادرست مدیریت بیشتر از قبل شکل جدی به خودش گرفته است تا جایی که از پاییز امسال قطع برقهای خانگی خبر از این میداد که قطعاً امسال تابستان سختی را در تأمین انرژی خواهیم داشت و مردم باید با همکاریهای ادامه دار به گذراندن این بحران کمک کنند. اما ما در این گزارش فارغ از پرداختن به اصول صرفهجویی توسط شهروندان از این موضوع گفتیم که عوامل دیگر مدیریت منابع آب تا چه اندازه در هدر رفت آن تأثیرگذار هستند؛ فاکتورهایی که بررسی و رسیدگی آن تا حد قابل توجهی میتواند به رفع بحران کم آبی در ایران کمک کند.
کشاورزی، متهم اصلی هدر رفت مایه حیات
سال ۱۴۰۱ خبری منتشر شد که در آن آمده بود طبق آمار رسمی وزارت نیرو در مصرف آب سهم بخش کشاورزی ۸۹.۷ درصد، سهم بخش شرب ۸.۲ درصد و سهم بخش صنعت حدود ۲.۱ درصد است. آماری که میگوید با وجود همه تاکیدها و فرهنگسازیهای رسانهای برای تشویق شهروندان به صرفهجویی، سهم بزرگ در هدر رفتن آب با اختلاف بالا متعلق به بخش کشاورزی است؛ تا جایی که سهم ۶۰ درصدی در آبهای به هدر رفته را به خود اختصاص میدهد. بخشی که سالیان سال است با وجود هشدارهای جدی کارشناسان در زمینه شیوههای غلط آبیاری تغییر چندانی به خود ندیده است. اتفاقی که با شیوههای آبیاری نوین مثل روش قطرهای، مدیریت درست در احداث سدها و استفاده از پسابها برای آبیاری تا حد زیادی قابل کنترل است.