۱۴۰۴/۰۳/۰۶
به گزارش روزپلاس، طی سالهای گذشته، حوزه مسکن در ایران بارها دستخوش تغییرات و تجربیات مختلفی شده است؛ اما واقعیت این است که همچنان با چالشهای ساختاری، مدیریتی و فناورانه مواجهایم. یکی از نمونههای قابلذکر، مدل سهجانبهای بود که میان سازنده، بانک و متقاضی تعریف شد و در قالب طرحهایی مانند «مسکن مهر» یا «اقدام ملی» به اجرا درآمد. هرچند این الگو در زمان خود گامی مثبت تلقی میشد، اما دیگر با نیازهای امروز جامعه و تحولات جهانی سازگار نیست.
الگوی سهجانبه زمانی طراحی شد که نظام بانکی، دولت و بخش خصوصی میتوانستند حداقلی از همکاری را حفظ کنند. اما اکنون، در نبود همراهی موثر از سوی بانکها و برخی نهادهای دولتی، این ساختار عملاً از کار افتاده است. هنگامی که یکی از اضلاع اصلی این مثلث کنار میکشد یا تعهدات خود را بهدرستی اجرا نمیکند، نمیتوان انتظار داشت که طرحی مبتنی بر این مدل، در شرایط پیچیده فعلی کارآمدی داشته باشد.
افزون بر مشکلات ساختاری، ناپایداری در سیاستگذاریهای دولتهای مختلف نیز به بحران دامن زده است. هر دولت با دیدگاه خاص خود وارد میدان میشود؛ برخی بر مسکن اجتماعی تأکید دارند و برخی دیگر آن را به بازار واگذار میکنند. این تغییرات سلیقهای و نبود یک راهبرد پایدار، نهتنها سرمایهگذاری را دچار تردید میکند، بلکه بدنه اجرایی را نیز به سردرگمی و توقف سوق میدهد.