قطعنامه اخیر شورای حقوق بشر سازمان ملل علیه ایران نمونهای آشکار از جهتگیری سیاسی و کاربرد معیارهای دوگانه در نهادهای بینالمللی است. این سند نه بر پایه دادههای موثق و بیطرفانه، بلکه براساس روایتهای جانبدارانه و اهدافی ژئوپلیتیکی تنظیم شده است.
تحلیل این قطعنامه نشان میدهد که در سه سطح اطلاعاتی، سیاسی و حقوقی، با کاستیها و تناقضهای بنیادین مواجه است؛ این گزارش، واکاوی این ابعاد را ارائه میکند تا زمینههای غیرمنصفانه و تبعیضآمیز بودن این مصوبه بینالمللی آشکار شود.
ابتدا به بررسی اطلاعاتی میپردازیم که این قطعنامه بر پایۀ آنها بنا شده است؛ در بند عملیاتی یک این قطعنامه، از عبارت ادعایی «هزاران کشته» استفاده شده است. با آوردن این کلمه، آمار رسمی دولت ایران نادیده گرفته شده است و در نتیجه، مبنای تصمیمگیری این نهاد، اطلاعات مشکوکی است که عموماً توسط منابع ضدایرانی یا معاند ایران ارائه میشود.