در برخی سازمانها،بخش بزرگی از دانش و تجربه فنی در «ذهن افراد» انباشته میشود، نه در «سیستمهای سازمانی»و وقتی یک کارشناس خبره بازنشسته میشود عملاً بانک تجربی او نیز خارج می شود.
به گزارش خبرنگار مهر، در دانش مدیریت جدید، «حافظه سازمانی» به مجموعهی دانش، تجربیات، شکستها و موفقیتهایی گفته میشود که در طول زمان در رگهای یک نهاد رسوب میکند و مانع از تکرار اشتباهات گذشته میشود. اما در برخی ساختارهای اداری و فنی، پدیدهای شکل گرفته است گویی با تغییر هر مدیر یا جابجایی هر دولت، تاریخ آن نهاد از نقطه صفر بازنویسی میشود.
نخستین لایه آسیب، در رویکرد حذفی مدیران جدید نهفته است. در برخی سازمانها، مدیر تا محصول انباشت است، نه انفجار
توسعه نه با کلنگهای پیدرپی، بلکه با «آجرهایی که بر روی هم گذاشته میشوند» محقق میگردد. سرزمین ایران بیش از آنکه به «قهرمانان لحظهای» نیاز داشته باشد، به «سیستمهای تداومبخش» نیاز دارد که اجازه ندهند تجربیات گرانبهای گذشتگان در غبار زمان و سیاست گم شود.
ما باید یاد بگیریم که احترام به طرحهای درست مدیران قبلی، نه نشانهی ضعف، بلکه نشانهی «بلوغ ملی» است. نجات آینده در گرو آشتی با گذشته و درس گرفتن از شکستهایی است که بهای سنگینی برای آنها پرداختهایم. حافظه نهادی، قطبنمایی است که مانع از سرگردانی ما در بیابان آزمون و خطا میشود.